Wróćmy jednak do konwentu.

Widać, że z roku na rok przybywa uczestników i kto wie czy następny, organizowany w Krakowie konwent, nie będzie już wymagał przeformułowania. Kwestia ta zapewne będzie dyskutowana przez PIWiW.
Wrażenia po konwencie są dobre. Cieszy poprawiająca się jakość win, krzepi powtarzalność dobrych win od producentów, którzy wyróżniali się na poprzednich edycjach imprezy. Można powiedzieć, że na zarysowującej się winiarskiej mapie Polski coraz wyraźniej zaznaczają się stałe punkty – winnice z własnym charakterem, z wyróżniającymi się stylistycznie winami, zaznaczającymi charakter siedliska na których powstały. „Winnice Płochockich”, „Winnica Wieczorków”, „Winnica Pańska Góra” Wojciecha Włodarczyka, „Winnica Zacisze” Pawła Szynala, to tylko niektóre winnice warte baczniejszej uwagi miłośników wina. Dobre wrażenie zrobili też debiutanci, jak przedstawiająca dwa wina "Winnica Vanellus" Barbary i Mariusza Czajków. To naprawdę cieszy.
Zdarzały się oczywiście wina niedopracowane, wina eksperymentalne, wina, które są swoistym świadectwem trudów i zmagań naszych winiarzy z materią uprawy winorośli i fermentacji. Cóż, po prostu ciągle się uczą. Ale temu służy też konwent, by się tym winom przyglądnąć, by wymienić doświadczenia i dowiedzieć czegoś nowego.
Moje osobiste wrażenia z konwentu na konwent są coraz lepsze. Część winiarzy wyciąga wnioski, dokształca się. To ważne. Polskie wino cieszy się zainteresowaniem, ma swój dobry moment. Pierwsze wina oficjalnie zawitają na rynku w przyszłym roku. Jednak z kolejnymi latami nadejdzie czas weryfikacji rynkowej i konsumenckiej, a gorący w tej chwili temat nieco spowszednieje. Trzeba będzie się naprawdę postarać, by się wyróżnić, bo winnic ciągle przybywa. I w przyszlości wyróżniać się będą nie ci, którzy po prostu mają winnice i wino, ale ci którzy mają dobre winnice i dobre wino. Oby było ich jak najwięcej. Jestem pełen dobrych nadziei.