Sobota, 26 Lipca, 2014     ostatnia aktualizacja 23-07-2014
 
Sposób sadzenia winorośli (II)
 
2011-05-03

W
materiał nasadzeniowy najlepiej zaopatrywać się bezpośrednio w szkółce, ponieważ z pewnością był tam właściwie przechowywany i korzenie nie są przesuszone. Rośliny szczepione trzeba zamówić wcześniej, wtedy można wybrać najbardziej odpowiednią podkładkę do typu gleby i sposobu formowania krzewów. Należy pamiętać, że błędy popełnione podczas zakładania winnicy są bardzo trudne do naprawienia i mają niekorzystny wpływ na opłacalność całego przedsięwzięcia.
Krzewy można sadzić jesienią (październik, listopad) lub na wiosnę. Obydwa terminy są dobre. Sadzenie jesienne jest mniej pracochłonne, gdyż przeważnie roślin nie trzeba podlewać. Należy je jednak okryć na zimę kopczykami ziemi. Przed przystąpieniem do sadzenia należy sporządzić szczegółowy plan winnicy, uwzględniający rozstawę krzewów, kierunek rzędów i przejazdów oraz odległości od ogrodzenia. Szerokość przejazdów musi być dostosowana do rodzaju używanych maszyn. Odstępy między rzędami i krzewami w rzędach są ściśle związane ze sposobem przestrzennego formowania krzewów, siłą wzrostu odmiany i typu podkładki, przy czym zawsze powinny gwarantować maksymalne nasłonecznienie krzewów.

Koniecznym wydatkiem w polskich warunkach jest ogrodzenie winnicy. Najtańszym ogrodzeniem jest siatka leśna o wysokości 1,5–2 m, rozpięta na drewnianych słupkach. Po wyrównaniu i zabronowaniu pola należy przystąpić do rozplanowania terenu. Najpierw trzeba wyznaczyć linie graniczne winnicy - powinna ona mieć kształt prostokąta lub kwadratu. Po wyznaczeniu dwóch przylegających do siebie boków prostokąta wytycza się rzędy wewnętrzne i wbija paliki, dokładnie w linii prostej, również w poprzek winnicy. Umożliwia to w pierwszych dwóch latach, gdy nie ma jeszcze rusztowań, uprawę mechaniczną wzdłuż i w poprzek rzędów. Wykorzystuje się paliki z różnych materiałów (drewno, metal, włókno szklane). Jeżeli paliki mają w części nadziemnej wysokość minimum 180 cm, to wystarczą na dwa lata uprawy krzewów, a właściwe rusztowanie będzie potrzebne dopiero w trzecim roku uprawy. Następnie wykopuje się dołki o głębokości ok. 40-50 cm, w bezpośrednim sąsiedztwie palików, od dołu stoku, czyli od strony południowej. Można do tego użyć szpadla lub ręcznego świdra o średnicy 20–25 cm. Na krótko przed sadzeniem młode rośliny winorośli należy umieścić, po kilkadziesiąt sztuk, w wiadrach z wodą.
Tuż przed włożeniem do dołka przyrosty przycina się krótko (rys.29, obok), pozostawiając tylko 2 dobrze wykształcone pąki (1,5–2,0 cm). Jeżeli sadzonka ma dwa pędy, to mocniejszy trzeba skrócić na 2 pąki, a słabszy wyciąć. Rośliny umieszcza się w dołku na usypanym kopczyku z żyznej (humusowej) ziemi, tak aby „główka” sadzonki (nasada przyrostów ze szkółki) była równo
z powierzchnią ziemi (rys.30 powyżej). Następnie dołek należy zasypać do połowy głębokości ziemią i wlać około 5 l wody. Gdy woda zupełnie wsiąknie, dołek należy wypełnić ziemią, a nad wystającą „główką” sadzonki usypać kopczyk pulchnej ziemi wysokości 3–5-cm.
Przy sadzeniu jesiennym nie przycina się roślin i jeżeli gleba jest w miarę wilgotna, to nie podlewa. Przyrosty ze szkółki obsypuje się kopczykami zimowymi wysokości 25–30 cm. Podczas sadzenia można w dołkach umieścić nawozy organiczne.
Najlepiej użyć do tego celu dobrze przefermentowanego obornika w ilości 2–3 kg. Rozłożony na dnie dołka obornik należy odizolować od korzeni winorośli kilkucentymetrową warstwą ziemi. Można użyć także dobrze przefermentowanego i zwapnowanego kompostu w dawce 3–4 kg na jeden dołek. Nieco lepszym i łatwiejszym sposobem jest umieszczanie warstwy obornika lub kompostu powyżej korzeni rośliny, blisko powierzchni ziemi (dołki mogą być wtedy płytsze).
Nawóz należy w tym przypadku odizolować także od korzeni oraz przykryć od góry kilkucentymetrową warstwą ziemi.


© Roman Myśliwiec (www.winnica.golesz.pl)
Tekst pochodzi z ksiązki Romana Myśliwca "Uprawa winorośli" wydanej w 2009 roku przez Wydawnictwo PlantPress