Oto 3. fragment książki Agnieszki Kumor "Nie tylko Paryż. Przewodnik subiektywny po regionach i winnicach Francji (PIW, 2008)". Podróżując po Lotaryngii, odwiedziła ona dwór króla Stanisława Leszczyńskiego i skosztowała słynnych „magdalenek”, którymi zachwycał się Proust. Kto wie, gdyby nie wyobraźnia młodej kucharki być może nie byłoby strumienia wspomnień, z którego autor wysnuł siedem tomów "W poszukiwaniu straconego czasu"...

W liście z 1628 roku, wysłanym z misji założonej w Ameryce Południowej jezuita Nicaolás del Techo pisze do jednego ze współbraci: „Zioło to posiada chyba zbyt wiele zalet. Może działać usypiająco jak i stymulująco, zaspokaja łaknienie a jednocześnie wzmaga trawienie. Przywraca siły, przynosi poczucie szczęścia i leczy wiele przypadłości. Z tego co widzę wszyscy, którzy wejdą w nawyk picia, nie mogą się bez niego obejść...”. O jakim zielu pisze misjonarz? Odpowiedź może być tylko jedna. Yerba maté.

Czym dla Ślązaka są słynne kluski, tym dla prawdziwego Prowansalczyka oliwa z oliwek. Bez niej prowansalska kuchnia po prostu nie istnieje. Zadomowiona tutaj już na kilka wieków przed Chrystusem, od Awinionu przez Marsylię aż do Saint Tropez, jest bezsprzeczną królową stołów. Każda szanująca się gospodyni ma pod reką jej kilka rodzajów.